Zugdidi, 19 Maart 2009

 

 

Alweer een maand is verstreken en pas nu heb ik tijd om iets op te schrijven mbt mijn ervaringen tot nu toe.

Ik zie me nog opstaan in een koud en donker huisje in Amsterdam om 4 uur s’morgens op 18 Februari en me voorbereiden voor vertrek naar Schiphol. Taxi gebeld en mijn 50 kilo baggage naar beneden gesjouwd inclusief mijn kogelvrij vest en helm. Meegekregen van Buitenlandse Zaken ivm met het oorlogskarakter van de Missie.

Ik ben op weg naar Georgie waar vorig jaar Augustus een korte oorlog gevoerd werd tussen Rusland en Georgie. Twee gebieden, Zuid-Ossetie en Abhazie lagen al sinds de onafhankelijkheid van Georgie dwars omdat ze zelfstandigheid wilden. Na de onafhankelijkheid van Kosovo, tegen de zin van Rusland, werden er krachten in werking gesteld die nu hebben geleid tot het uitroepen van de onafhankelijkheid van deze twee gebieden. Eerst werd er gesteld dat Rusland de aggressor was die het arme Georgie aanviel maar allengs kwamen er berichten boven die wezen op een eerste aanval van Georgie zodat nu de internationale mening verdeeld is op dit punt. Een internationale onderzoekcommisie moet rond Juni uitsluitsel geven.

 

Op Schiphol kwam ik mijn twee collega’s tegen, Robert Boer een assistant Procureur Generaal bij Justitie en Leon Bruin  een voormalig commandant bij de Marine. Met een rechtstreekse vlucht vlogen we naar Tbilisi de hoofdstad van Georgie. Een prachtige nieuwe luchthaven met heel jong grenspersoneel, dat viel wel meteen op. Dit omdat er een grote campagne aan de gang is tegen corruptie. Daarbij zijn veel ouderen de laan uitgestuurd en vervangen door jonge nog niet door corruptie aangetaste  agenten. Overal op de kantoortjes zagen we mededelingen met de aankondiging dat er niets betaald hoefde te worden bij de officiele handelingen. Zo word je wel meteen gewaar dat er toch iets aan de hand is.

We werden door een chauffeur van de EUMM (EU Monitor Missie) opgehaald en naar hotel Prima Vera gebracht. Daar kwamen we Jeff Hoppenbrouwer tegen, een collega die op het hoofdkwartier werkt in de Humanitairian sectie. Een oude rot in het Missie werk en een vlotte babbelaar. Hij nam ons mee naar een prima restaurant om ons een eerste introductie te geven. Een gezellige avond met veel stevige Georgische wijn volgde….

De volgende morgen heerlijk ontbeten en een eerste foto gemaakt van ons drieen. Altijd leuk voor later als je je afvraagd hoelang eea alweer is geleden.

Na een dag op het hoofdkwartier om wat administratie te regelen werden we opgehaald door Karel een Tjechische college die we eerst aanzagen voor een locale chauffeur en we waren al verbaasd dat we zelf onze baggage moesten inladen! Verwende types dat we zijn….

Robert werd naar een ander veldkantoor gestuurd(er zijn er vier) zodat alleen Leon en ik naar Zugdidi in West Georgie afreisden wat een lange reis van 4 en half uur is met de auto.

Onderweg kregen we al meteen een indruk van het land. Overal lege fabrieken die sinds 92/93 ongebruikt langzaam aan het vervallen zijn. Na de onafhankelijkheid bleek dat de bestande industrie niet kon concurreren op de wereldmarkt. Van tevoren hadden ze de gehele Sovjet Unie als afzetgebied gehad en daar telde concurentie niet. Tja, daar had niemand op gerekend en na de eerste euforie volgde al gauw een koude douche. Bovendien werd er in 92/93 ook nog een oorlog gevoerd met de bovengenoemde deelgebieden zodat het land armer en armer werd.

In 2003 volgde de rozenrevolutie waarbij de huidige president Shikasvilli aan de macht kwam. In de US opgeleid vertolkte hij een beeld van hoop. Hij kreeg ook veel steun van de US en de EU maar zo;n twee jaar geleden kwam er de klad in. De President werd beschuldigd van kliekvorming en het kortwieken van de oppositie. Daar is nu deze korte oorlog nog bijgekomen en de oppositie wil hem nu weghebben. In april zijn grote demonstraties aangekondigd dus iedereen houdt zijn hart vast.

 

De aankomst in Zugdidi viel erg mee want uiteindelijk weet je nooit waar je uitkomt nietwaar? Bij het binnenrijden van de stad kwamen we op een soort van boulevard. Het allereerste waar we tegenaanreden was een enorme fontein in de vorm van een fruitschaal. In de hete zomers hier moet dat een weldadige eerste indruk van het stadje geven. De boulevard heeft in het midden een soort parkachtige afscheiding met hier en daar een bronzen beeld. Alles ziet er erg verzorgd en schoon uit. Beetje schijn zo zou later blijken want buiten dit centrale gebied is alles erg armoedig en vervallen. Maar eerste indruk telt!

 

De eerste nachten brachten we door in een klein hotel waar jonge mannen s’nachts op de overloop bokswedstrijden hielden. Verder was het erg koud zodat ik alle dekens waar ik maar een hand op kon leggen op mijn bed legde, toch had ik nog koude voeten omdat het bed te klein was en de dekens er steeds vanaf gleden.

De volgende dag naar het veldkantoor voor een eerste kennismaking.

Iedere morgen is er een briefing in de centrale hal waar de belangrijkste zaken mbt tot politieke ontwikkelingen, veiligheid en andere zaken worden meegedeeld. Daarna gaat iedereen naar zijn team voor verdere instructies en het uitvoeren van de monitoring patrouilles. Zugdidi (betekend: “sterke rug” volgens een uitleg) ligt dicht bij de grens met Abghazie en onze patrouilles rijden langs de grens(het bestandsgebied) en controleren de Georgische speciale pollitie (commando’s) die de grens bewaken. Kleine bunkertjes van zandzakken geven hun posities aan. Eigenlijk moeten we als we uit de gepantserde autos stappen onze vesten aan en helmen opzetten maar dat doet niemand zolang alles rustig is. De grens loopt grotendeels langs de Ingurie rivier. Veel van de posten liggen bij voormalige overgangen  zoals bruggen en treinbruggen. Die zijn bij de conflicten van 92/93 allemaal al gebombardeerd of opgeblazen. Soms is zo’n  gat in de brug overspannen door een eenvoudige houten hangbrug waar dan wat voetverkeer overheen kan. Als we bij zo’n militaire bunker uitstappen en naar de overkant kijken kunnen we daar de Abhazische militia zien en daarachter de russische stellingen. Alles is en blijft rustig want in het grotere spel zijn alle kaarten al geschut en heeft niemand nog behoefte aan een nieuwe militaire operatie. Wat de EU met onze missie probeert te voorkomen zijn kleine conflicten die schade kunnen toebrengen aan het toenaderingsproces dat nu langzaaam op gang moet komen. De oorspronkelijke bedoeling van de missie was om beide zijden van de bestandslijn te monitoren maar dat wordt door de voorlopige regeringen in Abghazie en zuid-Ossetie (lees de russen) niet toegestaan. Wij monitoren dus alleen de georgiers wat een vreemd effect heeft. Eigenlijk een beetje onzinnig maar ik vermoed dat de EU in afwachting is van het onderhandelingsproces en ons daarom achter de hand houdt.

 Het heeft allemaal iets triests die eindeloze gevechten en de afwezigheid van hoop op een beter leven. De huidige creditcrisis draagt ook niet bij aan een snel uitzicht op een beter leven. In de Sovjet tijd hebben de mensen het hier relatief goed gehad, wat te zien is aan de grote en luxe huizen die toen gebouwd zijn. Zugdidi heeft bijvoorbeeld een schouwburg, een voetbalstadion en electrische stadsbussen. Dat de laatste eruitzien als afgeleefde ezels doet nu niet ter zake.    

 

We hebben na twee dagen in het hotel te hebben gebivakeerd een appartement gevonden. We zijn nu ingekwartierd bij Nana Gulordova een plaatselijke arts die beneden woont en wij op de bovenverdieping. We hebben een hele grote woonkamer en twee slaapkamers en een piepklein keukentje. We waren echter vergeten date er geen verwarming was dus de eerste twee weken zaten we vreselijk te koukleumen bij temperaturen rond het vriespunt en s’avonds dan maar vroeg naar bed. Uiteindelijk hebben we Nana gevraagd om een airco die ook als verwarming kan dienen en omdat zo’n ding toch duur is hebben we zelf ook een bijdrage geleverd. Nu kunnen we dus gewoon in de kamer zitten zonder onze winterjassen aan!

Omdat al onze bedden van een hoofd en voetenplank zijn voorzien heeft Nana meerdere matrassen bovenop elkaar gelegd zodat ik mijn voeten kan strekken! Het effect is echter dat alle matrassen een beetje doorzakken en ik dus in een soort kuil slaap met mijn hoofd aan de ene kant en mijn voeten die omhoog steken aan de andere kant! Vreemd effect maar ik slaap er niet minder om. ….

 

Het huis ligt wel aan de uitvalsweg naar Tiblisi zodat we veel verkeerslawaai hebben maar het was gewoon het beste huis uit alle aanbiedingen die we gezien hebben. Nana is een schat en ook haar broer Georg die regelmatig hier verblijft heeft ons in het hart gesloten. We hebben wel veel ellende met de internet verbinding. Na weken van prutsen en uitval denken we nu dat we gewoon een maandag exemplaar van de router hebben ontvangen. Maandag ga ik kijken of ik hem kan omruilen.

 

Verder eten we vaak buitenshuis en dat draagt niet bij aan een gezond voedingspatroon bemerk ik! Het eten is overigens in het algemeen prima!

 

Zo dat is het voorlopig, over een tijdje schrijf ik wel weer meer informatie over ons wel en wee in het verre Georgie.

 

Groeten van

 

Rob